Opinie - Leven zonder labels.



De samenleving wordt in 2020 overspoeld met labels. Zonder label, voel je je haast naakt. Overal wordt er gelabeld: ADHD, autisme, rijk, arm, vegetariër, hetero, homo, enzovoort. Op sommige zaken kan je gemakkelijk een naam plakken, bv. de vreselijke ziekte kanker. Het is eenvoudig om dit te definiëren en aan te tonen. ADHD en autisme daarentegen zijn al veel complexer. Laat staan, een definitie plakken op iemands gevoel: of iemand zich bijvoorbeeld aangetrokken voelt tot meisjes, jongens of beiden? Of wat als de genders ‘jongen/meisje’ niet overkoepelend genoeg zijn en je op zoek wil naar een label dat beter aansluit bij wie je bent? Waarom voelen zovele jongeren de druk om zichzelf te labelen?

Waarom zijn labels überhaupt zo belangrijk? We kunnen niet ontkennen dat labels veel voordelen hebben. Als mens wil je graag bij een groep horen, dat is zo ingebakken in onze natuur, en door iemand te vinden met hetzelfde label als jou, voel je je minder alleen. Erkenning zorgt voor meer zelfvertrouwen. Je bent niet meer de vreemde eend. Ook voor wie op zoek is naar informatie, zijn labels nuttig. Je kan gemakkelijker informatie vinden als je weet waar je naar moet zoeken.

Maar waar we minder bij stilstaan, is dat labels ook ontzettend veel nadelen hebben. Wanneer labels te kort schieten en wanneer je je nergens thuis voelt – maar toch zo graag bij een groep wilt horen, omdat dit nu eenmaal zo ingebakken is, is het eens zo eenzaam aan de naamloze kant van de oever. Mensen kunnen immers niet in hokjes ingedeeld worden; het hokje dekt zelden voor 100% de lading.

Mede hierdoor ontstaan er steeds meer individuele groepen binnen de LGBTQIA+ gemeenschap die zich willen profileren. Dit zien we ook aan het begrip dat steeds langer wordt en de + die staat voor alle andere groepen die de afkorting niet omvat. Er is steeds minder cohesie in deze gemeenschap. Zouden we niet net als één groep samen moeten werken om de heteronorm te doorbreken? Is een maatschappij zonder labels niet beter?

Labels zorgen ook voor vooroordelen en stereotypen. Dit zorgt er overigens voor dat jongeren moeite hebben met zichzelf te labelen, ze herkennen zich niet in deze foutieve stereotypen. Een klassiek voorbeeld hiervan is dat er van lesbische vrouwen verwacht wordt dat ze mannelijk zijn. Een kort kapsel, jongenskleren, geen make-up, enzovoort. Dit klopt echter totaal niet met de werkelijkheid. De uitspraak ‘Oh, je ziet er helemaal niet lesbisch uit’, wanneer een ‘vrouwelijke’ lesbienne uit de kast komt, sluit hier ook bij aan.

Personen van de LGBTQIA+ gemeenschap zijn namelijk elk op hun eigen manier uniek, net zoals iedereen die niet tot deze gemeenschap behoort. Deze vooroordelen en stereotypen kunnen een barrière vormen voor jongeren bij het uitdrukken van zichzelf. Niet elke jongen durft een roze T-shirt te dragen, niet elk
meisje zal haar haren durven afscheren. De angst om ‘misgendered’ te worden is ook mij niet vreemd. Een gemillimeterd kapsel staat al jaren op mijn bucketlist, maar of ik ooit die stap zal zetten?

Het probleem is dat de maatschappij een label op jou wil plakken. Je niet honderd procent hetero voelen, levert vaak de vraag op of je dan homo/lesbisch of biseksueel bent. Maar ook deze benamingen kunnen te beperkt of onduidelijk zijn. Jongeren voelen de druk van de maatschappij om zichzelf te labelen, om een hokje te kiezen en verlangen naar een duidelijke, stabiele en afgelijnde identiteit. Labels botsen daardoor ook met de beleving van jongeren, omdat zij hun genderidentiteit ervaren als los en veranderlijk, terwijl labels net vast en blijvend zijn. Hier zit het probleem. Bepaalde kleding, uiterlijke kenmerken, hobby’s of jobs worden beschouwd als ofwel mannelijk ofwel vrouwelijk omwille van de genderrollen. Dit is ook een gevolg van het feit dat er maar twee genders aanvaard worden als de norm, oftewel het binaire geslachtsmodel. Kleding, expressie, hobby’s en jobs horen genderneutraal te zijn en horen door iedereen gebruikt of uitgevoerd te mogen worden.

Het is oké om als man make-up te dragen. Het is oké om een vrouwelijke brandweerman (ook een typisch voorbeeld van de genderrollen) te zijn en daarnaast niet thuis te horen in het stereotiepe ‘lesbienne’-label. Het is oké dat jouw dochter liever met auto’s wil spelen of jouw zoon liever met poppen. Het is oké om als vrouw je hoofd te scheren of je been- en okselhaar niét te scheren. Het is oké als je je niet thuis voelt in een bepaald hokje of onder een bepaald label. Het is helemaal oké om gewoon jezelf te zijn.

Kaya Troosters @ Regenbooghuis Limburg - december 2020.

- Ook een opinie delen, hoe? => Klik hier
- Andere opinie's lezen => Klik hier
- Terug naar de website van holebi info ==> Klik hier

Dit bericht is gepost op 07 December, 2020 en 518 keer gelezen.



Reageer op dit bericht: